Drętwienie palców w ciąży

Ból nadgarstka w ciąży Drętwienie opuszek palców w ciąży? – czy to zespół cieśni nadgarstka.

Czym różni się zespół cieśni w ciąży od pozostałych przypadków – rokowanie jest dobre i w większości przypadków ustępuje bez leczenia operacyjnego! 

Drętwienie palców w ciąży jest często objawem zespołu cieśni nadgarstka. Objawy cieśni nadgarstka w ciąży nie różnią się od typowych ale przyczyny i przebieg schorzenia jest inny. Objawy zespołu cieśni nadgarstka wynikają z ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka i obejmują ból nadgarstka, który może promieniować do przedramienia oraz drętwienie lub mrowienie palców lub opuszek palców (może dotyczyć wszystkich palców ale z reguły nie obejmuje palca małego).  Zespół cieśni nadgarstka występuje u 10 % wszystkich kobiet ale aż u 30 % kobiet w ciąży. Co ciekawe większość przypadków cieśni nadgarstka w ciąży rokuje dobrze gdyż samoistnie ustąpi aż w 85 % przypadków. Natomiast kobiety nie będące w ciąży u których wystąpiły objawy ucisku nerwu pośrodkowego w większości przypadków będą wymagać wykonania operacji chirurgicznej z powodu postępu schorzenia.  Dane te wynikają z przyczyn ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka w obu populacjach.

Mianowicie, cieśń nadgarstka w ciąży jest spowodowana zwiększeniem objętości tkanek na skutek zmian hormonalnych, gromadzenia płynów w tkankach nadgarstka i dłoni oraz wzrostem masy ciała w przebiegu ciąży co obciąża cały układ mięśniowo-kostny. Związku z tym zmiany te są odwracalne wraz z zakończeniem ciąży. Natomiast w większości kobiet nie będących w ciąży objawy wynikają ze zmniejszania się rozmiarów kanału nadgarstka na skutek zmiany zwyrodnieniowych które są nie odwracalne.

Które kobiety są bardziej narażone na ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka?

Jak już wspomniano obrzęk ręki predysponuje do rozwoju cieśni nadgarstka. Pierwszym objawem obrzęku dłoni jaki zauważają ciężarne jest utrudnione zdejmowanie pierścionka. Kolejnym stanem predysponującym do rozwoju schorzenia jest cukrzyca ciężarnych oraz nadciśnienie tętnicze w przebiegu ciąży. Każda ciężarna powinna być okresowo badana pod kątem rozwoju tych powikłań.

              Wreszcie co również jest ważne, do uszkodzenia nerwu pośrodkowego może dojść w okresie po rozwiązaniu ciąży. Prawdopodobnie wynika to z faktu opieki nad nowo narodzonym dzieckiem i większym obciążeniem nadgarstków. Zwykle pomoc rodziny i odciążenie matki powoduje ustąpienie objawów.

Czy duże nasilenie objawów wskazuje na duże uszkodzenie nerwu – nie ma takiej zależności!

              Generalnie u ciężarnych nerwy są wrażliwsze na ucisk dlatego subiektywne odczucia drętwienia i bólu są silniejsze. Natomiast okres ciąży w jakim zaczęły się objawy wskazuje na dalszy przebieg zespołu cieśni nadgarstka. Otóż, jeżeli objawy zespołu ciesni nadgarstka zaczynają się wcześniej, chociażby już w drugim trymestrze to pacjentki mają ostrzejszy i szybszy postęp uszkodzenia nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Częściej w tych przypadkach konieczna jest operacja uwolnienia nerwu pośrodkowego. Z drugiej strony jeżeli początek objawów następuje w trzecim trymestrze, przebieg jest powolniejszy i leczenie nieoperacyjne dale dobre efekty.

Jakie jest postępowanie terapeutyczne w cieśni nadgarstka w przebiegu ciąży?

Z uwagi na statystykę że 85 %  ustąpi w przeciągu 2-4 tygodni po rozwiązaniu. Stąd najwłaściwszym postępowaniem jest rozpoczęcia leczenia od postępowania nieoperacyjnego. Najwięcej zaleceń obejmuje tzw blokady czyli podanie sterydu w okolice nadgarstka oraz stosowanie ortez lub stabilizatorów w czasie snu. Tylko w przypadku niepowodzenia takiego leczenia należałoby rozważyć decyzje o leczeniu operacyjnym. Wracając do stosowania sterydów w czasie ciąży, brak jest informacji o szkodliwym wpływie miejscowego podania sterydu na płód. Szczególnie bezpieczne wydaje się takie leczenie w trzecim trymestrze ciąży. Chociaż przy wątpliwościach można zacząć wyłącznie od ortezy lub stabilizatora co bardzo często pomaga. Natomiast jeżeli już dojdzie do sytuacji konieczności wykonania zabiegu operacyjnego to niesie on ze sobą minimalne ryzyko. Powikłania stanowią 2 % przypadków i obejmują głównie miejsce operacji.

Na końcu muszę podkreślić że każdy przypadek należy skonsultować z lekarzem. Gdyż każdy ucisku struktur nerwowych może prowadzić do poważnych konsekwencji i lekarz specjalista powinien podjąć decyzje co do dalszego leczenia.