Zespół cieśni nadgarstka konkretne informacje o cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka występuje wtedy, gdy nerw (pośrodkowy) jest uciśnięty w na poziomie nadgarstku.  W nadgarstku, nerw biegnie w kanale utworzonym przez kości, ścięgna i więzadła. Wszelkie stany chorobowe wskazanych struktur mogą doprowadzić do zwężenia kanału nadgarstka i ucisku nerwu pośrodkowego, a więc zespołu cieśni nadgarstka.

Zespół cieśni nadgarstka wystąpi u 9% kobiet i 6% mężczyzn. Nieznacznie częściej objawy ujawniają się pomiędzy 40 a 60 rokiem życia. Szczególnie u kobiet, cieśń nadgarstka rozwija się w obu rękach.

Nerw pośrodkowy zapewnia czucie od kciuka, palca wskazującego, środkowego aż do połowy palca serdecznego oraz kontroluje ruch mięśni kłębu kciuka. Pierwsze objawy ucisku nerwu w kanale nadgarstka dotyczą czucia. Chory skarży się na mrowienie i drętwienie unerwianych palców oraz ból nadgarstka promieniujący do ramienia. Często dolegliwości są największe w nocy gdyż wiele osób śpi z nieprawidłowo ułożonymi nadgarstkami naciągając na nerw pośrodkowy. Stopniowo objawy ucisku nerwu zaczynają dotyczyć funkcji unerwianych mięśni. Pogarsza się funkcja dłoni w zakresie ruchów wymagających dużej precyzji najczęściej objawia się to wypadaniem przedmiotów z dłoni. W skrajnych sytuacjach zanikają mięśnie i dochodzi do utraty czucia. Bardzo często pacjenci podają iż muszą wstrząsać dłonią aby zmniejszyć ból i drętwienie palców. Odczuwanie silnych dolegliwości wskazuje na łagodną i początkową postać zespołu cieśni nadgarstka. Natomiast pogorszenie sprawności ręki wskazuje na zaawansowaną, późną postać cieśni. Zanik mięśni źle rokuje i zwykle leczenie operacyjne nie daje dużej poprawy.

Inaczej od klasycznej postaci przebiega tzw „dynamiczny zespół cieśni nadgarstka”. W tym przypadku objawy najsilniej dokuczają podczas pracy nadgarstkami. Te przypadki dobrze rokują i zazwyczaj nie wymagają operacji. Najlepszym leczeniem dla tych chorych jest zaprzestanie czynności powodujących ból nadgarstka czy drętwienie palców. Cieśń nadgarstka należy do chorób zawodowych i pracodawca w takich przypadkach powinien przekwalifikować pracownika.

Zespół cieśni nadgarstka jest wynikiem mikro urazów i zwyrodnienia struktur nadgarstka na skutek powtarzalnych ruchów nadgarstka lub wibracji nadgarstka. Przyczyny możemy podzielić na zewnętrzne czyli doprowadzające do wzrostu objętości struktur kanału nadgarstka na skutek gromadzenia płynów: ciąża, menopauza, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, używanie doustnej antykoncepcji oraz niewydolność serca. Przyczyny wewnętrzne to te które zmniejszają objętość kanału nadgarstka czyli, zmiany reumatyczne, guzy (w większości łagodne) i zmiany po urazach i złamaniach. Na końcu są zmiany neuropatyczne czyli uszkodzenie nerwu na skutek cukrzycy, alkoholizmu, toksyn i niedoboru witamin.

Pierwszym etapem rozpoznania jest badanie lekarskie i szczegółowy wywiad o przebiegu objawów. Lekarz wykonuje test Tinnela (naciska nadgarstek w miejscu przebiegu nerwu), test Phalena (chory przygina nadgarstki na kilkadziesiąt sekund) test ucisku mięśnia podgrzebieniowego – testy te są dodatnie jeżeli wywołują objawy lub je nasilają. Następnie lekarz kieruje pacjenta do pracowni badań EMG które ocenia funkcje nerwu pośrodkowego, co pozwala postawić rozpoznanie. Ewentualnie lekarz może wspomagać się badaniem USG lub rezonansem magnetycznym celem oceny warunków anatomicznych w nadgarstku.
Leczenie jest uzależnione od przyczyn. Jeżeli zespół cieśni nadgarstka występuje w ciąży, zwykle ustępuje kilka tygodni po porodzie. Jeżeli zespół cieśni występuje w przebiegu cukrzycy lub chorób tarczycy często wystarczy prawidłowe leczenie tych chorób. W najczęstszej postaci idiopatycznej (brak zidentyfikowanej przyczyny) skuteczne są stabilizatory nadgarstka oraz wstrzyknięcia kortykosterydów w okolice kanału nadgarstka ale jeżeli takie postępowanie nie pomaga jedynym skutecznym leczeniem pozostaje zabieg ortopedyczny.

Drętwienie rąk w nocy Jakie są najczęstsze przyczyny drętwienia palców nad ranem?

Drętwienie palców w ciąży Zespół cieśni nadgarstka w ciąży i co dalej?