Cieśń nadgarstka, zespół cieśni nadgarstka, czy zespół cieśni kanału nadgarstka.... wszystkie te terminy odnoszą się to tej samej jednostki chorobowej.

Zespół cieśni nadgarstka i chirurg Królowej Wiktorii.

Zespół cieśni nadgarstka to choroba znana medycynie już od bardzo dawna, bo od 1854 roku. Wówczas to nadworny chirurg Księcia Walii i Królowej Wiktorii, James Paget jako pierwszy opisał zjawisko ucisku na nerw pośrodkowy. Ponad 30 lat później, inny uczony przebadał grupę pacjentów, u których zauważono bóle i parestezje (mrowienie, drętwienie) w obszarze unerwianym przez ten nerw.

Kolejne lata badań i kolejni naukowcy pogłębiali temat cieśni nadgarstka, a wyniki ich obserwacji poszerzały bazę danych o tej chorobie. I tak w 1908 roku amerykański neurolog J.R. Hunt opisał zależność, między pracą zawodową wywołującą urazy nerwu pośrodkowego, a zaburzonym przewodnictwem w jego włóknach.

Dziś wiemy, że zespół cieśni nadgarstka może być uznany za chorobę zawodową. O tym będzie w dalszej części wpisu.

Do chwili obecnej, przeprowadzono wiele badań co sprawia, że cieśń nadgarstka jest najlepiej poznaną neuropatią uciskową kończyn górnych. Rozwój techniki sprawił, że diagnostyka tego schorzenia jest łatwiejsza, a wyniki bardziej precyzyjne.

Przeczytaj jeszcze:

  • Czy ty jesteś w grupie ryzyka?

    Kiedyś przeczytałem, że w Polsce na cieśni nadgarstka choruje ok 1,5 % całej populacji. Przyznam jednak, że to co ostatnio obserwuję w swojej pracowni badań EMG wskazuje, że chorych jest więcej i ciągle przybywa. Zapadalność na tą chorobę, jest największa wśród osób w średnim i podeszłym wieku. Statystyki podają że średnia wieku to ok 50-52 lata.

    W oparciu o badania w Polsce, wyróżniono dwie grupy wiekowe, gdzie zachorowań na zespół cieśni nadgarstka jest najwięcej. Jedną stanowią osoby w wieku 33 a 45 lat a drugą osoby po 60 roku życia.

    W pierwszej grupie wskazano, że czynnikiem wywołującym cieśń nadgarstka jest charakter wykonywanej pracy. Najczęściej dotyczy to zawodów, w których występują ruchy monotypowe (powtarzalne). Zgięcie grzbietowe i dłoniowe nadgarstka przy wykonywaniu których, dochodzi do użycia dużej siły nacisku.

    Innym bardzo istotnym czynnikiem są drgania, przenoszone z narzędzia pracy na nadgarstek. W drugiej grupie zmiany zwyrodnieniowe w stawach wynikające z procesu starzenia się doprowadzają do uszkodzenia nerwu pośrodkowego.

    Na szczęście, zespół cieśni nadgarstka jest bardzo rzadko rozpoznawany u dzieci, chociaż i takie przypadki zna  medycyna. Wówczas chorobę wywołują wady lub schorzenia genetyczne. 

    W oparciu o własne obserwacje, muszę przyznać rację naukowcom. Twierdzą oni zgodnie, że większość chorych to kobiety. Chorują one trzy razy częściej niż mężczyźni, a zespół cieśni nadgarstka przebiega u nich przeważnie w obu rękach. Prawdopodobnie różnicę między płciami, stanowią zmiany w gospodarce hormonalnej. U kobiet występują one po menopauzie, podczas ciąży czy w trakcie farmakoterapii hormonalnej.

    Do pracowni badań EMG, trafiają również mężczyźni skarżący się na ból ręki czy ból nadgarstka, u których badanie EMG wykazuje uszkodzenie przewodnictwa nerwu pośrodkowego. To nie jedyne objawy choroby i nie tak charakterystyczne jak drętwienie rąk w nocy.

  • I o co chodzi z tym uszkodzeniem nerwów?

    Żeby lepiej zrozumieć istotę choroby, musisz wiedzieć jak zbudowany jest nadgarstek. Jest to miejsce utworzone przez dwa rzędy kości, ściśle do siebie przylegających. Mają one kształt łuku, którego końce łączy tzw. troczek zginaczy czyli więzadło poprzeczne. Takie ułożenie sprawia, że w nadgarstku powstaje kanał.

    W nim przebiegają ścięgna mięśni zginaczy palców, otoczone pochewkami i nerw pośrodkowy. Pochewki to takie osłonki dla ścięgien, z mazistą strukturą w środku, ułatwiającą ich przesuwanie. Jak widzisz jest to bardzo mała przestrzeń i w związku z tym, każde jej pomniejszenie skutkuje uciskiem na nerw pośrodkowy. Medycyna nazywa to właśnie zespołem cieśni nadgarstka.

    Przekrój nadgarstka

    Co się dzieje kiedy nerw pośrodkowy jest długo uciskany? Dochodzi do jego uszkodzenia i zaburzenia funkcji. Nerw odpowiada za ruch kciuka oraz odczuwanie bodźców w palcach tj. kciuk, palce wskazujący, środkowy i część serdecznego. Ma on również wpływ na ukrwienie skóry, mięśni i potliwość (funkcja naczynioruchowa).

    Stopień uszkodzenia nerwu, zależy od tego jak długo był on uciskany, jakie zmiany w nim zaszły i jaka była etiologia (przyczyna) choroby. Wiadomo że długotrwały ucisk na nerw, może doprowadzić do jego przewężenia, a w skrajnych przypadkach do przerwania.

    Na regenerację nerwu, ma wpływ wiele czynników. Do najważniejszych należą: wczesne wykrycie urazu, stopień jego uszkodzenia i zastosowana metoda leczenia. W medycynie można spotkać wiele klasyfikacji uszkodzeń nerwów. Najpopularniejszą chyba i najbardziej zrozumiałą przedstawiam poniżej. Jest to podział wg. Seddona, który uszkodzenia usystematyzowała w trzech grupach:

    • Neurapraksja (neurapraxia) dochodzi tutaj do ucisku lub nadciągnięcia nerwu, bez jego przerwania. W związku z tym, że uszkodzenie jest niewielkie, w nerwie nie zachodzą poważne zmiany. Regeneracja nerwu następuje szybko, a pełną sprawność nerw może osiągnąć w przeciągu kilkunastu godzin. Tego typu uszkodzenia, dają dobre rokowania i nie wymagają specjalistycznych terapii.
    • Aksonotmeza (axonotmesis) to poważniejsze uszkodzenia na poziomie aksonu (wewnętrznej części nerwu). Dochodzi tutaj do jego przerwania, w wyniku poważniejszych urazów np. długotrwałego i silnego ucisku na nerw. Funkcje nerwu są zaburzone, a jego regeneracja postępuje bardzo powoli. Niektóre źródła podają że jest to ok. 1 mm w ciągu doby, dlatego konieczne są zabiegi rehabilitacyjne. Niestety w niektórych przypadkach wymagane jest również leczenie operacyjne.
    • Neurotmeza (neurotmesis) jest najpoważniejszym uszkodzeniem nerwu, w którym następuje przerwanie jego ciągłości i porażenie. Dochodzi do trwałego uszkodzenia funkcji nerwu. Samoistna regeneracja nerwu, nie jest możliwa i wymagana jest interwencja chirurgiczna. W zależności od rozległości uszkodzeń, stosuje się zabieg zespolenia nerwu lub jego przeszczep.

     

  • … nic nie dzieje się bez przyczyny.

    Czynników wywołujących cieśń nadgarstka jest bardzo wiele. Najprościej można je podzielić na czynniki medyczne i niemedyczne. O tych drugich będzie trochę więcej na końcu, ponieważ są związane z pracą i jej wykonywaniem.

    Wśród czynników medycznych, wywołujących zespół cieśni nadgarstka, wyróżniamy dwie grupy.

    1. Miejscowe zlokalizowane w obrębie nadgarstka:

    • anatomiczne zmiany w strukturach nadgarstka (zwichnięcia, złamania, guzy, tłuszczaki, torbiele)
    • wrodzone lub atawistyczne twory (dodatkowe ścięgna czy mięśnie)
    • wspomniane już stany zapalne i wywołane nimi zmiany (zapalenie pochewek, ścięgien)
    • blizny np. po oparzeniach, urazach,
    • wylewy i krwiaki,

    2. Ogólne spowodowane chorobami lub zmianami w organizmie:

    • zmiany związane z gospodarką hormonalną (akromegalia, niedoczynność tarczycy, cukrzyca, okres ciąży czy menopauzy)
    • choroby autoimmunologiczne (np. reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń układowy)
    • inne (zaburzenia u osób dializowanych, dna moczanowa, alergie, niedobory witamin)
  • A co z otyłością? Czy ma ona wpływ na zespół cieśni nadgarstka?

    Niestety statystyki jednoznacznie wskazują, że 64% mężczyzn i 49% kobiet w Polsce ma nadmierną masę ciała. Dlatego coraz częściej mówi się, że na zespół cieśni nadgarstka, ma wpływ wysokość BMI. To nic innego jak wskaźnik masy ciała (ang. body mass index). Ryzyko wzrasta gdy BMI >29 . Tłumaczy się to, odkładaniem tkanki tłuszczowej w obszarze nadgarstka i wzrostem ciśnienia hydrostatycznego.

    Najprościej mówiąc, otyłość zwiększa ryzyko wystąpienia cieśni nadgarstka.

    Prowadzone są również badania, nad wpływem plenia tytoniu. Nie ma jednak potwierdzenia, że stanowi on czynnik ryzyka wystąpienia tej choroby.

    Inaczej jest w przypadku genetyki. Periodyki medyczne donoszą, że naukowcy odkryli związek, pomiędzy obustronnym występowaniem cieśni nadgarstka, a zachorowaniami wśród członków rodziny. Ich zdaniem, czynnik genetyczny wpływa na rozmiar kanału nadgarstka oraz jego zawartość. Podobnie jest w przypadkach przerostu troczka zginaczy i dziedzicznej neuropatii.

    Nie wszystko jednak medycynie udaje się wytłumaczyć i zdiagnozować. Szacuje się, że połowa zachorowań na zespół cieśni nadgarstka ma charakter idiopatyczny (nieznany). Mimo przeprowadzenia pełnej diagnostyki, zdefiniowanie czynników wywołujących chorobę nie jest możliwe.

  • Odczuwasz ból ręki lub ból nadgarstka i myślisz pewnie to nic takiego. Niepokój wywołują dopiero drętwienie rąk w nocy i piekący ból, które nie pozwalają spać. 

     A wiesz co to jest ,,objaw butelki” ?

    Często bywa, że objawy są niezauważalne lub po prostu je lekceważymy. Tak bywa zwłaszcza w początkowej fazie zespołu cieśni nadgarstka. Bardzo dużo zależy od czynników które je wywołały, ich natężenia oraz neurofizjologii pacjenta.

    Wieloletnie badania nad chorobą pozwoliły je określić, oraz pogrupować. W oparciu o obraz kliniczny (ogół objawów) i poziom nasilenia rozróżniamy:

    I stopień (lekki) – objawy mają charakter przejściowy. Mrowienie, drętwienie i ból obejmują część dłoni zaopatrywaną przez nerw pośrodkowy. Ból nadgarstka promieniuje w kierunku przedramienia, do łokcia lub barku. 

    Drętwienie rąk w nocy jest charakterystyczne i doprowadza do wybudzeń. Chory odczuwa na chwilę ulgę, gdy opuści rękę lub wykona energiczne potrząsanie jak przy strzepywaniu termometru. Charakterystyczny ruch ” flick sing ” strzepnięcie, jest objawem cieśni nadgarstka. Zmniejsza on ciśnienie hydrostatyczne w nadgarstku i usuwa zastoje żylne, powodując mniejsze dolegliwości. 

    W tym stadium dochodzi do zajęcia włókien nerwu i zaburzeń odczuwania wibracji. Pacjent ma wrażenie, że dłoń jest sztywna i opuchnięta. Wszystkie te objawy nasilają się po przeciążeniu ręki w ciągu dnia.


     II stopień (średni) – objawy mają charakter stały. Mrowienie, drętwienie, ból nadgarstka nasilają się w nocy i podczas wykonywanej pracy. Ból ręki jest bardzo silny i sprawia wrażenie piekącego.

    Wspomniane charakterystyczne drętwienie rąk w nocy, nie ustępuje już po ruchach strzepywania. Następuje osłabienie siły chwytania, a codzienne czynności np. jak odkręcenie słoika sprawiają bardzo duży problem.

    Przedmioty często mimowolnie wypadają z dłoni. Pojawia się utrudnione wykonywanie precyzyjnych ruchów np. szycia ręcznego. W badaniach stwierdza się osłabienie mięśni kciuka i nieznaczny ich zanik.


    III stopień (ciężki) – objawy  są skutkiem długotrwałego przebiegu zespołu cieśni nadgarstka. W badaniu palpacyjnym, stwierdza się widoczny zanik mięśni kłębu kciuka. Upośledzenie funkcji ręki nasila się w znaczący sposób, a wykonywanie precyzyjnych ruchów bywa niemożliwe.

    Dochodzi do utraty, prawidłowego czucia dwupunktowego w opuszkach palców, które zasila nerw pośrodkowy. Zostaje zaburzone czucie powierzchniowe (tzw. ekteroceptywne) odpowiadające za identyfikowanie dotyku, bólu czy temperatury.

    W połowie przypadków cieśni nadgarstka objawami są: zblednięcie skóry, nadmierna potliwość rąk lub ich suchość.


    Są to charakterystyczne objawy, które pomagają zdiagnozować zespół cieśni nadgarstka, ale nie jedyne.

    Bardzo często podczas wykonywania codziennych czynności, możemy zaobserwować że nasza ręka gorzej funkcjonuje. Sięgając po butelkę, kubek czy inny przedmiot o krągłych kształtach zauważamy, że jest nam niewygodnie to zrobić.

    Uchwyt przedmiotu jest słaby i niepewny, tak jak by nie mieścił się w dłoni. To jest właśnie ,,objaw butelki”. Ma on związek z uszkodzeniem funkcji mięśnia odwodzącego kciuk. Można zauważyć, że fałd skóry który znajduje się między kciukiem a palcem wskazującym, nie przylega do obejmowanego przedmiotu.

    A możesz połączyć opuszki kciuka i najmniejszego palca? W zaawansowanym zespole cieśni nadgarstka jest to niemożliwe. Dzieje się tak ponieważ zostają upośledzone funkcje innego mięśnia kciuka tzw. przeciwstawiacza.

  • Występowanie objawów to jeszcze nie diagnoza, dlatego konieczne jest wykonanie badań. Mogą to być test Phalena, test Tinela czy badanie EMG. Jak wyglądają te badania?

    Podstawowym badaniem wykorzystywanym w diagnozowaniu tego schorzenia jest elektromiografia (EMG). Pozwala ona określić szybkość przewodzenia w nerwie pośrodkowym lub jego zablokowanie w obszarze nadgarstka. Uszkodzenia we włóknach czuciowych nerwu, umożliwiają diagnozę cieśń nadgarstka już w początkowej fazie choroby. Więcej o tym badaniu przeczytasz w zakładce Badanie EMG.

    Zespół cieśni nadgarstka diagnozują również tzw. testy prowokacyjne. Podczas testów pogarszane są warunki anatomiczne w obszarze nadgarstka np. przez zmianę jego średnicy. Zwiększa się ciśnienie hydrostatyczne powodując mrowienie i drętwienie, obszarów unerwianych przez nerw pośrodkowy. Najczęściej wykonywane są: test Phalena, test Tinela i test Durkana.

    test Phalena badanie w zespole cieśni nadgarstka

    • Test Phalena polega na maksymalnym zgięciu nadgarstka (pod kątem 90°) w pozycji dłoniowej i połączeniu rąk częścią grzbietową. Pozycję należy utrzymać min. 60 sek. Objawem dodatnim testu będzie pojawienie się po tym czasie mrowienia, promieniującego w kierunku ramienia.
    • Odwrócony test Phalena dłonie należy połączyć stroną wewnętrzną (jak do modlitwy). Przedramiona ustawić w linii prostej, z łokciami na zewnątrz. Nadgarstki w zgięciu grzbietowym pod kątem 90°. Jeżeli po upływie 60 sek. pojawią się objawy test potwierdza zespół cieśni nadgarstka.
    • Test Tinela dłoń w stabilnym ułożeniu np. na stole. Lekko opukać po stronie wew. nadgarstka, miejsca w którym przebiega nerw pośrodkowy. Odczucie bólu lub promieniującego mrowienia jest wynikiem dodatnim testu.
    • Test Durkana ucisnąć po wew. str. nadgarstka, miejsce między ścięgnami kciuka, powyżej nerwu pośrodkowego. Czas ucisku 30-60 sek. Dłoń powinna być luźno oparta o podłoże. Pozytywny wynik testu dają odczucie mrowienia i drętwienia.

    To są podstawowe badania w zespole cieśni nadgarstka, które czasem rozszerza się o takie badania jak: Rtg, USG czy MRI (rezonans magnetyczny) Badania te, wykonuje się przy podejrzeniu zmian tkanek wew. nadgarstka lub deformacji kostnych. Wskazaniem może być, prawidłowe zlokalizowanie nerwu pośrodkowego przed zabiegiem, lub nawrót dolegliwości cieśni nadgarstka po zabiegu.

  • I co dalej? Czy zespół cieśni nadgarstka da się wyleczyć?  

    Wybór odpowiedniej metody leczenia zespołu cieśni nadgarstka, zależy od kilku czynników. Powinien być dobrany w oparciu o wyniki badań, stopień zaawansowania choroby, a często stan zdrowia i wiek pacjenta. Medycyna wskazuje tu dwa rozwiązania, leczenie nieinwazyjne (zachowawcze) i inwazyjne (chirurgiczne).

    Zaawansowana cieśń nadgarstka bezwzględnie wymaga leczenia chirurgicznego. Zanik mięśni, głębokie upośledzenie funkcji ręki czy znaczące osłabienie siły mięśniowej, to nieodwracalne zmiany. Metodę tą stosuje się również w przypadku, gdy długotrwała terapia zachowawcza nie przynosi rezultatów.

    Metody nieinwazyjne, stosuje się u pacjentów z łagodnym lub miarkowanym zespołem cieśni nadgarstka. Bardzo dobre rezultaty zauważa się u chorych poniżej 50 r.ż., niezaburzonym czuciem dwupunktowym i objawami trwającymi krócej niż 6 miesięcy.

    Leczenie zachowawcze cieśni nadgarstka to farmakoterapia (leki z grupy niesterydowych leków przeciwzapalnych, diuretyki, suplementacja witamina z grupy B) Niekiedy stosuje się, przeciwobrzękowe iniekcje do kanału nadgarstka. Uzupełnieniem terapii farmakologicznej, jest unieruchomienie kończyny przy pomocy ortezy. Ortezę stosuje się g łównie na noc, i czasami krótkotrwale w ciągu dnia. Okres stosowania ortezy to min. 4 miesiące.

    A co z pacjentami powyżej 50 r.ż?

    W tym przypadku, leczenie zachowawcze zespołu cieśni nadgarstka daje słabsze rokowania. Zwłaszcza gdy mrowienie, drętwienie są stałe, a objaw Phalena występuje bardzo szybko. Zalecaną metodą jest zabieg odbarczania nerwu.

    Przy zastosowaniu obu metod leczenia, fizykoterapia jest nieodzowna, jako leczenie wspomagające. Wykorzystuje się tu ultradźwięki, laseroterapię czy prądy TENS. Bardzo dobre efekty obserwuje się w przypadku jonoforezy oraz kinezyterapii.

    Fizykoterapia w leczeniu cieśni nadgarstka ma działanie przeciwbólowe, przeciwobrzękowe i przeciwzapalne. Regeneruje nerw pośrodkowy i otaczające go tkanki, oraz zmniejsza ciśnienie w nadgarstku. W istotny sposób usprawnia neuromechanikę i przepływ żylny.

    Bardzo popularny ostatnio stał się kinesiotaping, czyli oklejanie dynamiczne.

    Fizykoterapia jest  nieodzwonym elementem w leczeniu po zabiegu, usprawniającym funkcje ręki.

  • Pierwszy raz, został on zauważony u ciężarnych, już w 1945 roku i do dziś bywa częstym objawem tego okresu.

    Zmiany hormonalne jakie zachodzą podczas ciąży predysponują do wystąpienia objawów cieśni nadgarstka. Zatrzymywanie się wody w organizmie, wywołuje ucisk na nerw pośrodkowy. Ogólnie mówi się, że objawy pojawiają się w III trymestrze ciąży, ale mogą wcześniej. Jest to indywidualna sprawa i zależy od wielu czynników.

    Drętwienie palców w ciąży a czasem całej ręki, na początku ma przebieg łagodny. Niestety drętwienie rąk w nocy z czasem się nasila i promieniujący ból nie pozwala spać. Objawy i przebieg choroby jest taki sam jak opisane wcześniej. W większości przypadków zespół cieśni nadgarstka ustępuje do 6 tygodni po porodzie.

    Zmniejszenie dolegliwości, obserwuje się po zastosowaniu stabilizatorów nadgarstka tj. ortezy, opaski. Są one bezpieczne i mogą być stosowane, przez cały okres ciąży. Miejscowo, można stosować żele zmniejszające obrzęk lub chłodne okłady. Zaleca się, włączenie preparatów z witaminami B i magnezem, oraz ograniczenie spożycia soli.

    Z pomocą przychodzi fizjoterapia i zastosowane masaże, czy kinesiotaping. Drętwienie palców w ciąży, zmniejsza również poprawa ergonomii pracy. Dotyczy to szczególnie pracy na komputerze, gdzie świetnie sprawdzą się ergonomiczna klawiatura, mysz czy specjalna podkładka pod nadgarstek.

    Niekiedy leczenie cieśni nadgarstka, wymaga podania przeciwbólowych leków doustnych lub wykonania sterydowej iniekcji do nadgarstka. Badania nie wykazały szkodliwości takich iniekcji i ich wpływu na płód. Tego typu leczenie, stosuje się tylko w zespole cieśni nadgarstka o zaostrzonym przebiegu i po konsultacji u specjalisty.

Czy wiedziałeś że zespół cieśni nadgarstka jest choroba zawodową?

Kto i kiedy może się starać o jej uznanie?

Masz stwierdzony zespół cieśni nadgarstka czy jest to choroba zawodowa?

To zależy od kilku czynników, ale może od początku.
Aby dana choroba została uznana za chorobę zawodową, musi być spełnione kilka kryteriów. Kodeks pracy bardzo jasno definiuje co nazywamy chorobą zawodową. Po pierwsze, choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Po drugie choroba powstała w wyniku wykonywanej pracy. Po trzecie musi być stwierdzone bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że wywołały ją występujące na stanowisku pracy szkodliwe czynniki.

Zespół cieśni nadgarstka, został umieszczony w wykazie chorób zawodowych, w kategorii „Przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy”.
Warunkiem jest, wykonywanie danej pracy przez okres co najmniej 1 roku.
A co z czynnikami?

Jakie czynniki zawodowe wywołują zespół cieśni nadgarstka?

Podstawowym z czynników są tzw. ruchy monotypowe. To ruchy dłoni wykonywane z dużą częstotliwością, wielokrotnie powtarzane przez dłuższy czas.

Należą do nich:

  • zginanie dłoniowe i grzbietowe nadgarstka,
  • zginanie łokciowe i promieniowe nadgarstka,
  • odwracanie i nawracanie (skręt) nadgarstka,
  • chwytanie palcami tzw. chwyt pęsetowy,
  • używanie dużej siły nacisku dłoni na narzędzie pracy,

Kolejnym czynnikiem są drgania, przenoszone na nadgarstek z narzędzia pracy. Okazuje się również, że narażenie na niskie temperatury to czynnik wywołujący cieśń nadgarstka.

Istotne jest, aby objawy zespołu cieśni nadgarstka nie były wywołane innymi, niezawodowymi czynnikami, które opisałem wcześniej. W tym celu są przeprowadzane w Medycynie Pracy, dodatkowe badania laboratoryjne i obrazowe.
Badania laboratoryjne często obejmują ocenę: poziomu cukru we krwi, TSH, kwasu moczowego, morfologii krwi, funkcji nerek i wątroby, CRP, OB, odczynu Waalera-Rosego.

Badania obrazowe to Rtg dłoni czy odcinka szyjnego kręgosłupa. Ocenie poddaje się również skórę, układ kostno-stawowy czy masę ciała.

Zasadnicze znaczenie, podczas rozpoznania cieśni nadgarstka na tle zawodowym, ma jego występowanie u innych współpracowników. Warto o tym wspomnieć lekarzowi orzecznikowi. Istotne jest również występowanie objawów w ręce dominującej.

Jeżeli wykonany zabieg odbarczania nerwu nie przyniósł poprawy lub występowały neurologiczne objawy nerwu łokciowego (podczas badania EMG), może to wskazywać na inną niezawodową przyczynę zespołu cieśni nadgarstka.

Procedura uznania zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej.

Uznanie cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej, opiera się o konkretne procedury.

Niestety trwa to z reguły długo i składa się z kilku etapów.

  1. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej. Dokonuje go lekarz medycyny pracy, lub inny lekarz np. ortopeda, neurolog, lekarz rodziny. Zgłoszenia może dokonać sam pracownik u Inspektora Sanitarnego.
  2. Wizyta u lekarza orzecznika we właściwym Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy.
  3. Ocena narażenia zawodowego wykonywana przez Inspektora Sanitarnego u pracodawcy.
  4. Wydanie orzeczenia przez lekarza orzecznika WOMP.
  5. Wydanie decyzji administracyjnej przez Inspektora Sanitarnego.

Dużo konkretnych i ciekawych informacji, o procedurze uznania zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej, znalazłem na blogu Awanturnica. Jest tam, bardzo szczegółowo opisane co i jak wypełnić, oraz jak wygląda ta procedura w praktyce.